Nowi doktorzy w Łukasiewicz – PIT

Data publikacji: 3 listopada 2026

W 2026 roku do grona doktorów Łukasiewicz – PIT dołączyły kolejne osoby. Przedstawiamy sylwetki niektórych z nich i ich prace doktorskie. Serdecznie gratulujemy!

Patrycja Lau

Specjalista ds. badań symulacyjnych 

 

W ramach doktoratu opracowała alternatywną metodę oceny wytrzymałości zmęczeniowej osi zestawów kołowych w pojazdach szynowych, opartą na analizie MES. Potwierdziła jej skuteczność poprzez walidację eksperymentalną oraz wykazała ograniczenia obecnych metod normatywnych. 

Stworzone przez nią narzędzie usprawnia proces projektowania i diagnostyki, skraca czas analiz oraz umożliwia uwzględnienie wymiarów naprawczych i dalszego rozwoju metody, m.in. poprzez adaptację metodyki do analizy osi napędnych oraz rozbudowy narzędzia obliczeniowego o funkcję umożliwiającą ocenę tzw. „osi staroużytecznych”, których dalsza eksploatacja wymaga indywidualnej weryfikacji wytrzymałościowej. 

Jakub Wiśniewski

Starszy Specjalista ds. metalurgii proszków

 

W pracy doktorskiej realizowanej w programie Doktoratów Wdrożeniowych opracował innowacyjny materiał narzędziowy do obróbki skrawaniem. Zoptymalizował proces łączący wysokoenergetyczne mielenie HEBM i spiekanie FAST/SPS, co przełożyło się na bardzo dobre właściwości mechaniczne, potwierdzone w testach eksploatacyjnych prototypowych płytek skrawających. 

W pracy skoncentrował się na eliminacji kobaltu – surowca krytycznego i szkodliwego. Opracował bezkobaltowy materiał na bazie WC i Ti jako alternatywę dla przemysłu obróbki skrawaniem. 

Rafał Rubach

Kierownik Laboratorium Obróbki Cieplnej i Metrologii

 

W ramach rozprawy doktorskiej opracował warunki spiekania proszków tytanu  
i nanokrystalicznych węglików, w tym temperaturę, czas spiekania, szybkość nagrzewania oraz ciśnienie prasowania, dobierając parametry procesu FAST/SPS tak, aby uzyskać materiały o wysokiej gęstości, jednorodnej mikrostrukturze oraz podwyższonej odporności na zużycie, kruche pękanie i korozję. 

W pracy zastosował wysokoenergetyczne mielenie w atmosferze argonu, co pozwoliło mu uzyskać kompozytowe mieszaniny proszkowe bez zanieczyszczeń, a następnie przeprowadził analizę wpływu składu i zawartości molibdenu w węgliku typu nc-MoxTi1-xC na właściwości mechaniczne oraz korozyjne otrzymanych materiałów spiekanych. Otrzymane wyniki wykazują potencjał aplikacyjny opracowanych materiałów. 

Grzegorz Kubicki

Główny specjalista ds. inżynierii powierzchni

 

W ramach swojej pracy doktorskiej opracował technologię wytwarzania powłok z węglików trójskładnikowych (faz MAX) z zastosowaniem autorskiej metody natryskiwania aerozolu na zimno. Badania były realizowane dwuetapowo. Pierwszym etapem było opracowanie technologii wytwarzania faz MAX w formie proszkowej, nadającej się jako materiał wsadowy do procesu natryskiwania. Drugim etapem było wytworzenie powłok oraz badanie ich właściwości mechanicznych, odporności korozyjnej, tarciowo-zużyciowej oraz temperaturowej. 

Opracowana metoda wytwarzania powłok umożliwia wytwarzanie nowego typu zabezpieczeń zwiększających żywotność elementów pracujących w trudnych warunkach eksploatacyjnych, a także otwiera możliwość wytwarzania struktur wielowarstwowych, takich jak np. powłokowe bariery cieplne.

Adrian Szeszycki

Starszy specjalista ds. badań symulacyjnych

 

W ramach doktoratu wdrożeniowego w dyscyplinie inżynieria lądowa, geodezja i transport zajmował się modelowaniem kontaktu koła i szyny oraz symulacyjnymi analizami stabilności ruchu pojazdów szynowych.

W odpowiedzi na potrzeby rynkowe i na podstawie wcześniejszych doświadczeń Łukasiewicz – PIT opracował i wdrożył procedurę symulacyjnych badań stabilności dla problematycznej grupy pojazdów dwuosiowych. Przeprowadził szereg symulacji z wykorzystaniem zwalidowanych modeli obliczeniowych kilku pojazdów i szerokiego zakresu parametrów kontaktu koła z szyną. Najważniejszym osiągnięciem jego pracy było zaproponowanie nowej metody obliczania sił stycznych w kontakcie koła z szyną. Wykazała ona wysoką dokładność, a jednocześnie może pozwolić na skrócenie czasu obliczeń w porównaniu z metodą referencyjną.